OMG. Ik had me ingeschreven voor een programma om een goede coach te worden, een masterclass noemde ze het. Gisteren was ik bezig met mensen die me nodig hadden, dus keek ik vandaag naar de replay.
Niks van wat ze zegt zijn dingen die ik nog niet weet. Dat je 100% inzet moet hebben. Dat je je moet omringen met succesvolle mensen. Dat je niet moet luisteren naar mensen die het niet “gemaakt” hebben. Dat je zelf naar succesvolle mensen moet gaan en daar veel aan moet betalen. En dat jij ook veel moet vragen, want het is bewezen dat als je mensen gratis helpt, het geen effect heeft.
En dan zegt ze tegen de mensen die haar masterclass volgen dat degenen die denken dat ze het alleen kunnen en niet instappen, zullen blijven aanmodderen.
Wat ik daarbij voel, is dat ik me heel zielig begin te voelen. En dat wat ze in het begin van haar masterclass zei — dat je geen 95% maar 100% zelfvertrouwen moet hebben — dat ze daar nu op inspeelt. En geloof me: ik ben gestopt met kijken.
Ik gaf meer dan 10.000 euro uit aan dergelijke programma’s om te staan waar ik nu sta. Nergens, in haar ogen. Ik moet even bekomen, want het doet echt iets met mij. Ook al vertelde ze dingen die ik allemaal al weet, doe en toepas.
Ik ben hier niet om geld te verdienen. Daar ben ik niet voor geboren. Ik ben geboren in de vijfde dimensie, waar geen geld nodig is. En ik wil niemand pijn doen om hem in actie te krijgen. Want dat is hoe je mensen “wakker maakt”. Zo werkt ons reptielenbrein, maar dat vertelde ze er niet bij. Met alle opleidingen die ik al volgde, weet ik dat.
Maak mensen bang. Vertel hen dat ze een probleem hebben, want 60% weet dat nog niet. Zo bereik je het reptielenbrein: er is gevaar. En dan ga je pijn doen, peper en zout in de wonde strooien en er nog wat azijn over gieten. Natuurlijk werkt dat. Wie wil er nu versleten worden voor een loser?
Het systeem van de derde dimensie: waar veel geld maken de oplossing is voor alles. En daarna altijd meer, meer en meer. Je moet groeien. Groter worden.
Maar het werkte. Ik ben ook maar een mens. En ik voelde me slecht omdat ik niet instapte in haar programma. Waarom niet? Omdat ik niet op dat systeem wil werken.
Ik wil waarde geven. Gratis waarde.
Wat me pijn deed, is dat ze al die mensen die hun missie leven vanuit hun hart, mislukkelingen noemt. En dat ik me aangesproken voel. En mezelf de vraag stel: moet ik dan heel dat verkoopsysteem volgen? Alleen maar om geld te verdienen?
Ik blijf dezelfde. Het zal gewoon anders verpakt worden. Ik zal één niche kiezen, die mensen targetten, hen vertellen dat ze een groot probleem hebben en van daaruit mijn geld verdienen. Hen op een lijn zetten via automatisering. Daarna een andere doelgroep zoeken die daar nauw bij aansluit.
Met zinnen die raken. Die pijn doen.
“Als je blijft wachten tot je er ‘klaar’ voor bent, ga je dit leven ongeleefd achterlaten.”
“Hoeveel energie steek je in begrijpen, in plaats van in leven?”
“Je noemt het rust, maar eigenlijk is het uitstel.”
“Zolang je klein blijft, hoef je geen verantwoordelijkheid te nemen voor je potentieel.”
“Als dit binnenkomt, is dat geen toeval.”
Ingekaderd in een webinar waar deze zinnen rechtstreeks tegen jou gezegd worden. De losers: lik je wonden en druip af. Blijf maar aanmodderen. Omring je met dezelfde losers en knoop de eindjes aan elkaar.
“Ik ga op vakantie naar de Kaapverdische eilanden. Ik heb tijd en geld om mezelf te verwennen. Ik heb bewezen dat het kan. Ik ben de beste in wat ik doe. Ik draai een omzet van 40.000 euro per maand.”
Ik heb geleerd dat dit niet de mensen zijn om jaloers op te zijn. Ze dragen ook hun eigen pijn en verleden met zich mee. Geld is nodig, maar er is iets anders dan geld: elkaar helpen vanuit liefde.
Zoveel waardevolle, inspirerende mensen willen niet meer in dat systeem stappen. Ze bouwen grote gemeenschappen waar geld niet de hoofdzaak is, maar wel dat jij je missie leeft. Dat het leven een onderstroom heeft die je draagt. Dat je uniek bent in wie je bent. En dat je je niet laat naar beneden duwen door mensen die het zogezegd “gemaakt” hebben.
Als de nood echt groot is, kan jij dat ook.
Ik hoorde ooit iemand vertellen dat hij een heel belangrijke job had. Door iedereen op handen gedragen. Als hij ergens kwam, werd hij ontvangen volgens zijn status: taxi met chauffeur, koffie werd gebracht, de rode loper werd uitgerold.
Vandaag was hij opnieuw in datzelfde bedrijf. Hij had die functie niet meer. Moest zijn eigen vervoer regelen. Een koffie uit de automaat halen. Zelf zijn weg zoeken doorheen het gebouw. En toch was hij exact dezelfde persoon. Met dezelfde kennis en wijsheid. Alleen zijn functie was anders.
Als mensen naar mij kijken en me benaderen, wil ik hen niet binnenrijven via een verkoopstrategie. Ik wil vertrouwen op mijn onzichtbare achterban om hen tot bij mij te brengen. Zodat ik hen kan helpen anders naar het leven te kijken.
Dat is waar ik voor geboren ben.
Als ze pijn voelen, zal het niet zijn omdat ik zout en peper in hun wonde gooide, maar omdat ze er klaar voor zijn. En wie er nog niet klaar voor is, is geen sukkel of loser. We zijn allemaal uniek. We hebben allemaal onze eigen tijd nodig om open te bloeien.
Niks is goed en niks is fout.
Ik schreef deze tekst helemaal voor mezelf, omdat ik de pijn voelde. En omdat instappen in zo’n traject helemaal niets voor mij is. Sommigen zullen me een loser noemen. Zij die mij kennen, kennen mijn waarde.
Maar uiteindelijk telt maar één ding: ikzelf. Want ik moet met mezelf leven. Ik ben onderweg. Net als jullie.
Ik zei altijd: zet me niet op een verhoog, want dan kan ik er alleen maar afvallen. En ook dat is een overtuiging. Misschien wil ik wel onzichtbaar blijven. Ik weet het niet.
Wat ik wél weet: er is veel meer dan wat je kan zien. En ik zal altijd daar zijn waar ik moet zijn. En daar heb ik alle vertrouwen in.
Een reactie achterlaten