Meer dan ooit is de drang er om mezelf te begrijpen,
om volgens mijn design te gaan leven.
Om het me op die manier makkelijker te maken,
onnodige conflicten te vermijden.
Te aanvaarden wie ik ben en alle info
die ik via ervaringen en leerprocessen heb verzameld
ten gelde te brengen, geld staat hier niet voor fysiek geld.
Maar om het via mijn teksten mee te geven.
Gisteren heb ik me extra verdiept in mijn design.
Al mijn poorten willen me iets zeggen,
maar het zijn vooral de kanalen in mijn design die veel vertellen.
Waar ik me helemaal in kan herkennen
en waar ik telkens hetzelfde verhaal in terugvind.
Deze teksten, het kunnen ook filmpjes zijn,
kunnen voor mensen echt een verschil maken.
Hoewel ik niets te bewijzen heb, is die drang er.
Weten vanwaar die drang komt, geeft me rust.
Het maakt niet uit wat ik doe,
en voor mij is fun hebben,
genieten van wat ik aan het doen ben, belangrijk.
Ik ben op het einde van mijn leven,
heb meer dan mijn best gedaan.
Alles wat ik ooit schreef zit opgeslagen op mijn computer.
Als ik er niet meer ben,
zal alles misschien een meerwaarde krijgen.
Ik post echt lang niet alles.
Voor mij is het een uitlaatklep
die per ongeluk heel veel meerwaarde voor een ander kan hebben,
waar ik 0,0 moeite voor moet doen.
Als jij dat bij jezelf herkent,
iets waar je geen moeite voor moet doen
maar waar anderen zoveel aan hebben,
dan is ‘dat’ jouw unieke gave die jij bagatelliseert.
Je wuift het weg omdat het zo simpel is.
Besef dan dat er geen diploma’s voor nodig zijn,
geen speciale opleidingen.
Je bent gewoon een natuurtalent.
Ik ken zo’n dame die straalt en gewoon prachtig is.
Ze is van nature een gids.
Ze leidde me door haar stad,
liet me hele mooie plekjes zien, rustpunten, prachtige bomen,
pittoreske winkeltjes.
Vanuit wie ze is, en ik geniet ervan.
Ze is dan ook gewoon helemaal zichzelf,
doet zich niet beter voor.
Ik maakte zoveel filmpjes over beter willen zijn dan jezelf.
Hoe kan je nu beter zijn dan wie je bent?
Dan wil je iemand anders zijn, maar die is er al.
We noemen het authenticiteit,
een woord dat achterhaald is.
Want het gaat erom waar jij zo goed in bent
in het licht te zetten.
En toch zijn sommige mensen iets aan het doen
waar ze leeg in lopen.
Ik ben echt goed in heel veel dingen.
Ik leer graag, observeer graag.
Heb door mijn leven zoveel kennis en wijsheid vergaard.
Maar dat stelt niets voor, mijn kern was er altijd.
Als ik ga zitten en de film van mijn leven afspeel,
herken ik het design waarin ik leef.
Ik begrijp mijn leven zoveel beter:
wanneer het moeilijk was,
wanneer ik ten volle genoot.
De oprechte waarheid die uit mijn mond kwam
heeft velen gekwetst. Ik heb leren zwijgen
als ik er mensen mee zou kwetsen.
Ik heb begrepen waarom mijn leven zo moeilijk was.
Heel veel heb ik mezelf aangedaan om te leren.
Mijn intuïtief weten, de stemmetjes in mijn systeem.
Nee, ik spaarde mezelf niet.
Liet me gebruiken en misbruiken,
vaak gewoon om te zien hoever ik met mezelf kon gaan.
Tot op het punt waar ik voelde:
verder gaan is geen optie meer.
Dan gebeurde er iets speciaals,
net als een veer die heel de tijd
naar beneden werd gedrukt.
Ik stond er bovenop
en met kracht werd ik weg gekatapulteerd uit de situatie.
Het is niet voor niets
dat het de naam veerkracht meekreeg.
Het leerproces was afgelopen, tijd om mijn wonden te likken.
Mezelf weer sterk te maken, waar je niet dood van gaat, hé.
Ik voel dat stuk nog in me leven, speel dat spel nog steeds.
Niet meer destructief, eerder als entertainment voor mezelf.
Het leven heeft wat punch nodig.
Uit elke opleiding die ik volgde, en dat zijn er echt wel veel,
heb ik iets meegenomen dat perfect in mijn design past.
En daarmee heb ik mijn eigen persoonlijke dingetje gedaan.
Om mensen te helpen. Nee, het kost me 0,0 moeite.
Dat is tegenwoordig mijn barometer.
Het enige wat mijn energie vreet, zijn de mensen zelf.
Daarmee bedoel ik: als het niet de juiste mensen zijn.
Die mensen hebben daar uiteindelijk ook niets aan.
Ze zijn er niet klaar voor.
Het lijkt een leuk verzetje, en dat is het niet.
Het gaat over de momenten dat ik in het veld ga staan,
iemand of iets ga representeren, na goedkeuring te krijgen.
Met als enige doel, iets te herstellen in het veld.
Met een gesprek ervoor, de plaatsvervanging zelf,
waarin het helende stuk op het einde komt,
en dat is altijd zo fijn om te ervaren.
Het mooiste deel voor mij is het gesprek erna.
Wat is er niet gezegd, maar wat heb ik gevoeld en ervaren?
Bij de healing zijn de mensen betrokken.
Ze hebben ook iets gevoeld.
Daaruit ontstaat een gesprek
waardoor ze steeds meer inzichten krijgen
in het grotere geheel.
Als mensen daar niet klaar voor zijn,
is er iets hersteld in het veld,
maar het is niet doorgekomen bij hen.
Ja, ik kan nu ook eindelijk overledenen laten doorkomen.
Hoewel ik veel liever werk met levenden.
Om één of andere reden
ben ik veel meer begaan met het leven NU.
De relaties vandaag, die je pijn en verdriet doen.
Daar je eigen rol in herkennen is cruciaal voor jezelf.
Als je dat niet kan, ben jij er niet klaar voor.
En hoe graag ik je dan ook wil helpen,
het gaat niet lukken. Ik ga leeg lopen op jou.
Daarom zet ik dit ook niet echt in de wereld.
De magie van het herstel
en de verhalen die ik achteraf krijg,
zijn voor mij betaling genoeg.
Als je begrijpt wat ik bedoel.
Ten slotte heb ik niets te bewijzen.
Zo herinner ik me
dat iemand geen fijne relatie had met de schoonmoeder.
In het veld, tijdens mijn opstelling, vielen er zware woorden.
Het ging om het kleinkind, dat trouwens ook aanwezig was.
Toen de sessie afgelopen was, moest de persoon dringend gaan plassen.
Ze zette de baby op mijn schoot en toen gebeurde er iets heel moois.
Ik was blijkbaar nog niet helemaal uit de plaatsvervanging
en was ontroerd, dat ik dit kindje op mijn schoot mocht hebben.
Dus het enige wat ik kon meegeven,
was hoe graag haar schoonmoeder dit wou.
Later hoorde ik dat haar schoonmoeder ook effectief huilde
toen ze haar kleinkind voor de allereerste keer op haar schoot had.
Of een moeder die nu exact weet
hoe ze met haar dochter moet omgaan.
Waarom ze stout doet, lijkt of haar mama niet graag ziet,
maar omdat ze zelf zoveel pijn heeft.
Troostende woorden helpen dan niet,
het is zelfs olie op het vuur.
Of de papa die, voor hij wegging,
duidelijk wou maken dat hij er echt was.
Hij zei dat ze naar zijn juwelen moest gaan zoeken,
waarop ze kort antwoordde: “Mijn pa heeft geen juwelen.”
Toen zei haar papa: “Mijn manchetten en dasspeld.”
Bij het afscheid was er een helende knuffel
en de boodschap dat ze hem niet meer moest oproepen.
Later vertelde ze me dat haar papa de bijnaam had
“De manchet” en dat wist ze zelf niet eens.
Ik heb heel veel testen gedaan
om uit te vissen hoe het werkt,
wat kan en wat niet kan.
De meeste overledenen spraken niet.
Ze zaten daar, ik voelde hen wel,
maar ze konden niet praten.
Ik zag alles door hun ogen.
Ik zag mijn kerstboom
zo mooi had ik hem nog nooit gezien.
Ik zag de vraagsteller als een heel jong meisje.
Ik voelde dat aanrakingen niet bestaan zonder lichaam.
Iemand genoot er gewoon van om over zijn benen te strelen.
Wat een sensatie.
Nadien streelde ik mezelf nog vaak,
maar het voelde nooit meer zo intens.
Toen kon ik enkel
via het nagesprek vertellen wat ik gevoeld had.
Zo wist ik van iemand dat hij van een andere planeet kwam.
Hij gaf me gelijk door dat hij echt niet lang kon blijven.
Toen hij wegging, voelde het ook heel anders aan,
alsof hij vacuüm uit mij gezogen werd.
Ik moest even blijven zitten om weer tot mezelf te komen.
Mijn vriendin was ongerust, ze zag duidelijk het verschil
met de andere keren.
Dit doen zonder enig nut, als entertainment,
is niets voor mij.
Ik wil het wel eens proberen met een groep vrienden.
Ik kan er zelf van genieten om iemand bezig te zien
en te horen.
Ik zie en herken wat ze doorkrijgen,
weet hoe het werkt. Iedereen op zijn manier.
Ik hou ervan om het aangenaam en vrolijk te maken.
Niets creepy.
Hoewel mensen die dit niet begrijpen
het wel vreemd vinden en er bang voor zijn.
Er is leven na de dood.
Onze ziel gaat verder.
Een reactie achterlaten