Een vriendin liet me weten dat Lorenzo een eventje aan zee had en vroeg of ik daar zin in had.
Ik moest geen twee keer nadenken. Ik wilde de man wel eens in het echt ontmoeten.
Ik reserveerde een hotelletje omdat ik wou nagenieten en uitbollen.
Geen idee wat ik moest verwachten, maar ik ben om 7 uur thuis vertrokken.
Mijn vriendin was daar al ergens en ik ben nog een hele tijd alleen geweest.
Iets gedronken en iets gegeten, met uitzicht op zee.
Rond ongeveer 13 uur hebben we elkaar ontmoet. Ze had nog iemand mee.
Alleen was deze dame al aan zee en nam ze het event-je mee omdat ze er toch al was.
Haar timing was anders. Ze moest nog iets eten, waardoor ze veel later aansloot.
En haar programma zag er anders uit, waardoor ze niet meekwam op het app.
Ik kende deze dame niet.
Ik kende eigenlijk helemaal niemand, behalve Lorenzo.
Druppeltjesgewijs ontmoette ik alle dames, want het was een vrouwelijk gezelschap.
Een cirkel in het midden met allerhande stenen, kaartjes, kaarsjes en haar boek…
Ik zeg haar boek, omdat Marthe voor heel deze prachtige setting zorgde.
Ze leidde heel het event en nee, ik kende haar ook niet.
Annemie heette ons welkom en had voor de gelegenheid superlekkere cake gebakken.
En Lorenzo?
Die was gewoon zijn eigen zelve en deed zijn dingetje, wat hij voelde…
Drummen als het paste, een beetje rondlopen en healing verspreiden.
Maar op zo’n ongedwongen, vanzelfsprekende manier.
Op geen enkele manier trok hij de aandacht naar zichzelf…
En daar zat ik.
Eerst met mijn poep in het zand.
Wie me kent, beseft onmiddellijk dat dat voor mij de hel was.
Maar Marthe zag het. Voelde het?
En ze bood me een zitje aan.
Echt waar, ik was zo dankbaar en blij…
De handdoek onder mij ging uiteindelijk over mijn hoofd. Zo beschermde die me tegen de zon.
Ik had zonnecrème mee, maar gebruikte die liever niet.
Ik ben herborist en dat laat zijn sporen na.
Een zonnebril is ook niet aan mij besteed.
Er was drank, daar zorgde Marthe voor…
Om eerlijk te zijn, ze was er voor iedereen.
Van het moment dat ik toegekomen ben tot een paar uur later, was ze nog aan het lopen voor iedereen.
En nee, ze was helemaal zichzelf. Dat kon je voelen, net als bij Lo…
Daar zat ik in een cirkel met allemaal mensen die ik niet kende.
En ik zat daar goed…
Helemaal mezelf, met een handdoek op mijn hoofd.
Het kon me niet schelen.
Het voelde zelfs niet vreemd…
Dat was de energie van de hele groep.
Geen idee nog wie ze waren.
Maar dat voelde ik.
Een soort van thuiskomen in alle veiligheid.
Er was geen nood om te vertellen wie ik was. Dat rondje ging niet door.
En daar ben ik heel blij om.
Ik vind het altijd zo moeilijk om te vertellen wie ik ben.
Het maakt ook meteen verschil.
Ik ben dit en jij bent dat.
Ik doe dit en jij doet dat…
Dat was niet nodig.
We waren één…
Zo juist om daar te zijn.
Dit had ik nog nooit eerder gevoeld.
Niet op deze manier.
Ik voelde mijn hart opengaan naar iedereen en genoot oprecht van het kijken naar iedereen.
Zo zichzelf…
Ik kan het bijna niet onder woorden brengen, omdat ik het dan groter maak.
Het was aards.
Simpel.
Eenvoudig.
Hoe het altijd zou mogen zijn.
Geen rang of stand…
Ik voelde het als een grote bol waarin ik opgenomen werd.
Zomaar.
Één.
En de liefde stroomde.
Niet als verliefdheid…
Maar zo eenvoudig.
Zo gewoon…
Ik praatte met bijna iedereen.
Kort of lang…
En ik besefte:
dat is wie Lo is.
Hij laat mensen zichzelf zijn.
Hij trekt een gelijksoortig volkje aan.
Normaal dat ik me goed voelde.
Hij heeft een prachtige cirkel rond zich gemaakt, gewoon door zichzelf te zijn.
Gewone, bijzondere mensen die het leven samen mooier maken en vieren.
Het moet niet sjiek zijn.
Niet voor deze mensen.
Ik probeer het echt uit te leggen, maar ik vind er nu zelfs de woorden niet voor.
Ik ben al in veel groepen terechtgekomen.
Ik heb steeds het gevoel iets te moeten doen of te moeten zijn…
Awel…
‘Gewoon zijn’ was hier genoeg.
En daar heb ik met volle teugen van genoten.
Dankjewel, iedereen.
Gewoon om er te zijn…
Een reactie achterlaten