waterschaal reading

Vandaag 1 mei, dag van de arbeid
Ik zit hier met mijn koffietje na te genieten
van de voorbije intense dagen.
Mijn vriendinnen waren gisteren op bezoek,
en dan wil je als vrouw toch dat het een beetje netjes is.
Dus ben ik als een halve zotte beginnen opruimen en kuisen
Eén keer ik begin, doe ik veel meer dan nodig is,
dan ik sta in de aan modus.
De veranda staat al lang op mijn lijstje,
het wordt soms een plaats om dingen af te zetten
om ze daar dan te laten staan.
Op die manier is het een rommelverzamelplaats geworden.
Er stonden echt spullen in van waarde,
andere om weg te gooien of te verkopen.
Een nieuw tweedehandsprofiel aangemaakt ook….

Intussen 2 mei, dochter belde anderhalf uur
vanuit Australie, videocall en ik had het heel erg nodig.
Er stond een foto op mijn gsm van het moment
dat mijn zoon en dochter samen waren
met een prachtige met zonsondergang.
Ik wisselde Rudi zijn foto met de hunne als achtergrond,
maar dat werkte averechts.
Mss omdat ik Rudi er zo lang had opstaan,
om zacht afscheid te nemen.
Rudi’s foto hangt nog steeds aan mijn computer,
zijn grote foto is verhuist vanuit mijn living/praktijkruimte
naar mijn bureau, waar de kaarsjes branden.
Als ik aan hem denk heeft het verdriet plaats gemaakt
voor warme liefde.
Liefde is het enige wat geen grenzen,
afstand of menselijke barrières kent.
Ik kan hem voelen in die liefde, zijn energie,
in wie hij was naar mij toe.
De foto van mijn kinderen laat mij
een intens pijnlijk gemis voelen.
En ik vertelde dat aan mijn dochter,
dat ik hem eraf ging halen.
Ik wou het haar kunnen vertellen, voor ik het ging doen.
Haar vriendin vertelde me eerder
dat er een carrousel van foto’s bestaat.
Die heb ik gezocht en gevonden,
katjes nu, in alle maten en kleuren
maar moet er echt nog aan wennen.
Het geeft me een gevoel van weglopen.
Alsof ik iets niet onder ogen wil zien.
Waarom ik dit allemaal vertel?
Om jullie inzicht te geven in de kleine dingen,
je gedachtegang.
We kennen onszelf echt helemaal niet.
Ik ook niet hé…
Hoewel we dat denken, en zeker zijn.
Ik vind mezelf niet eigenwijs.
Maar als mijn 5 beste vriendinnen elkaar aankijken
en op één lijn zitten en zeggen dat ik niet luister,
maar mijn eigen ‘wijze’  zin doe.
Wie ben ik dan om hen tegen te spreken.

Geen beter testpubliek
voor mijn waterschaal readings, ik had alles klaargenomen.
Ik vertrouw dan helemaal op mijn achterban.
Met mijn blinddoek zou ik raden
wie er met zijn handen in het water had gezeten.
De eerste was niet zo een succes,
ik moest niet alleen blind en op de tast.
Er kwam ook geen feedback.
En bepaalde dingen die ik toonde klopte niet met wat ik zei.
Ik had allemaal ronde steentjes
maar kon niet zien welke esoterische steen.
De feedback was om gewoon de uitleg te geven.
Ik had een belletje voor ‘ja’ een rammelaar voor ‘nee’
en bij de derde sessie ook nog een trommetje voor “twijfelen tussen ja/nee”
Iedereen herkende wat ik vertelde, mooie readings,
alleen was het een hele moeilijke voor mezelf.
Het ‘raden’ voor wie de reading was,
vonden mijn vriendinnen niet echt een goed idee.
“Raden” brengt je naar je hoofd en dan ga je denken.
Het is de bedoeling van in je hoofd te blijven, en te vertellen.
Telkens zette ik op de hoek van de tafel een attribuut
dat bij de persoon in kwestie was. En ik op gevoel daar plaatste
Hoewel ik geen enkele naam juist had, was dat attribuut heel juist.
De waterschaalreadings werden dus algemeen als ‘niet voor mij’ ervaren
en daar waren ze heel duidelijk over.
Het was een idee, dat mij naar pottenbakken heeft gebracht
Reactie van een vriendin
Hihi ‘ik heb geen waterschaal nodig, ga pottenbakken’
Jij hebt zoveel tools ik denk dat je intuïtief kan kiezen
wat je op het moment nodig hebt en niet per se
hoeft vast te binden op één bepaald iets.

Ik denk dat ze sprak voor allemaal
een andere zei: “Ik ben fan van je plaatsvervangingen”
Ik denk niet dat één van hen nog zo een reading zal komen vragen
hoewel mijn verbinding en alles wat ik zei klopte.
En alles al in mijn voorbereidingen zat. Al bij al heel mooi.
Dat ik zelfs blind mijn ding heb gedaan…
om af te sluiten nog een livetheconnection en nadien
een inhaler met rozemarijn gemaakt,
voor de vriendin die heel moe naar huis moest rijden
en een klein beetje olie met wintergreen voor vriendin die spierpijn had.
zoals altijd een warme intense eerlijke en liefdevolle verbinding
waar kerntalenten van ieder boven komen drijven
en ongemakkelijke fricties ook gezien en gehoord worden.
Ik stond erbij keek ernaar en voelde mijn liefde stromen voor hen
miste de afwezigen eerst boos en dan triest met tranen
helemaal mezelf, met zoveel emotie, maar alles mag er zijn
in mijn veilige vrouwengroepje
waar ik alleen maar heel dankbaar kan en mag voor zijn.