Pestkop

Gepest wordenOf je bent de pestkop of je wordt gepest.Nu ik bijna 60 ben wil ik het wel eens kwijt.Niks waard zijn,of denken dat je niet waard bent.Het komt op hetzelfde neer.Ik heb er mij altijd tegen verzet.Gelukkig had ik mijn goddelijke verbinding,waardoor ik wist voor mezelf hoe bijzonder en speciaal ik was.Maar als ik dat toen naar buiten had gebrachtdenk ik dat het heel hard in mijn gezicht was ontploft.Het 5^de leerjaarVoor het eerst een leerkracht die rechtvaardig was.mevrouw PenneZe had geduld, was correct,ik voelde haar liefde voor mij.Die liefde was wederzijds.Van haar aanvaarde ik  zelfs een straf.Ik was niet de gemakkelijkste.Als ik dingen zag die onrechtvaardig warensprong ik recht, schreeuwde alles bij elkaaren gooide met alles wat ik in handen kreeg.Zeg niet tegen mij dat ik lieg.Ik loog nooit, maar hoe kon ik dat bewijzen?Die machteloosheid.Je ben maar een kind.Je ziet zoveel, je voel zoveel.Niemand om mee te praten.De juf was de baas.Je uit de klas gooien was de makkelijkste oplossing.Ik heb zo vaak op de gang gestaan.Of bij zuster Hélène moeten gaan,de schrik van de school.Maar ze was zo lief, Haar mollige verschijning, haar gezicht vol peperkoren,het haar op haar kin en strenge blik.Zelfs op die leeftijd keek ik daar los door.Ze vertelde me altijd verhalen over vroegertoen mijn vader nog op de schoolbanken zat.

In het vierde leerjaar leerden we over ziektes.Ik gruwelde van alles wat ze ons leerdede blinde darm was er één van.“Niet teveel aan denken”: dacht ik“Anders gebeurd het mij ook”

In het 5^de leerjaar was het zoverMet spoed naar het ziekenhuis.Ik moest het 5^de overdoen.Ik snapte er niets van.Later bleek dat dit een gemeenschappelijkebeslissing was over mijn hoofd heen.Ik had genoeg punten om over te gaan.Maar omdat er eindelijk een leerkracht wasdie me manieren kon leren, leek het opportuunom me nog een jaartje bij haar te laten.Toen is de hel losgebarsten.Mijn ouders waren op vakantie als de school begon.Een kaartje uit Italië voor mijn 11^de verjaardag.Ik bleef bij mijn nichtje slapengingen elke dag met de schoolbus.

blijven zitten was een schande.Mikpunt van spot.Ik voelde me alleen.Al mijn vriendinnen waren overgegaanIk zag hen nog op de speelplaatsmaar dat was het.Ook voor hen was ik nu “de domme”.

Zelfs in de jeugdbeweging kwam ik nietvan die pestkoppen af.Ze waren daar pijnlijk aanwezig.

Ik was niet alleenLater kwam ik mensen tegen.Die net als ik gepest werden,in dezelfde klasHadden we dat toen geweten,we hadden kunnen samen spannen.

Na meer dan 30j stond ik plots oog in oogmet mijn grootste pestkop.Onverwachts eigenlijk.“Hé Gudrun” zei zeIk stond aan de grond genageld, geen woord kwam uit mijn strot.Ze zei haar naam, dacht dat ik haar niet herkende.Ik maakte me daar snel uit de voeten.Mijn hart klopte in mijn keel.“Hoe is het mogelijk” dacht ikNa zoveel jaar reageert heel mijn lichaam als die 11jarige.De pijn, de vernedering..Het gevoel ‘niks’ te zijn.Je geest katapulteert je in de tijd.Verwerkingsproces

Snel vergeten wat er gebeurde is geen goed idee dus.Beseffen dat er dingen zijn uit het verleden die je vandaagvastnagelen aan de grond.

Met je kleine ik van 11 gaan praten.Jij weet hoe jij jezelf voelde.Jij weet dat het allemaal nergens op sloeg.Jij bent de enige die het kan gaan herstellen.Het is voorbij, het gevaar is geweken.Je hebt het goed gedaan.Je mag fier zijn op jezelf

Het geen voeding meer gevenMaar achter je laten.Het in een ballon steken en laten vliegen.Het op de trein zetten en uitwuivenHet op een bootjes zetten… en verbranden op zee.Prachtige visualisaties…Het uitschrijven, net als ik.op papier en verbranden.Delen om anderen te helpen

Ik denk dat het belangrijk is.Eigenlijk ben ik klaar om mijn leven met jullie te delenDe grote en de kleine verdrietjesDe bergen waar ik voorstonden de diepe dalende momenten dat ik liever dood wou zijn.Alle mensen waar ik lotgenoot mee ben.Het maakt me wie ik vandaag ben.Maakt dat ik niet oordeel en veroordeel.Nooit opgeven en geloven in jezelfook al trekt iemand je naar beneden.Ik visualiseerde dan altijd een veer.Ik geraakte altijd uit de greep.en dan sprong ik als een veer weg.Onbereikbaar werd ik.Veerkrachtig is het woord

Enkel je gedachten heb je nodigen het geloof in jezelf.Conclusie

(voor iedereen die zich in dit verhaal herkend)Ook al zie jijzelf niet welke prachtige persoonje geworden bent na al die jaren.Kijk dan even rond jou.en dan besef jeal die prachtige mensendie naast je lopenzijn jouw spiegelsWelkomJe bent niet meer alleensamen gaan we verdermet een glimlachmet pleziersamen maken we deze wereld mooierDank je lieve pestkopIk hou van jou,ook jij bent vandaag een prachtige vrouw gewordenen ik ook, misschien wel een beetje mooier dankzij jou.