één dag in mijn leven

Gisteren kreeg ik een berichtje van een vriendin.
Soms interpreteer je wat iemand schrijft niet helemaal juist.
Aan mijn antwoord merkte ze dat en vandaag
kreeg ik een ingesproken berichtje van haar.
Wat heel mijn systeem gelijk in actie zette.
Iets was getriggerd en dat voel ik aan mijn systeem.
vooral mijn spijsvertering vertelt me veel.
Ik moest gelijk en snel naar de wc en nadien iets doen.
even iets waar ik niet moest bij nadenken
gewoon even doen en de gedachtestroom zijn gang laten gaan.
Pannenkoeken bakken dus,
dan kan je geen 2 dingen tegelijk doen
ik wou haar berichtjes inspreken maar dat lukte dus echt niet.
Ik was met mijn gedachten en mijn pannenkoeken alleen.

Gisteren was ik voor de 3^de keer naar Derek Ogilvie.
Niet om boodschappen te krijgen, maar echt om hem te observeren.
Niet elke sessie die hij doet is hetzelfde.
Hij gaat helemaal op in wat hij aan het doen is en ik herken
dat hij regelmatig in plaatsvervanging is gegaan.
Het gedrag van een schizofreen persoon,
af en toe excuseerde hij zich dan ook.
Dat was vorige keer helemaal niet,
toen vertaalde hij voor de aanwezige zielen.
Plaatsvervangingen zijn veel heviger…
Als je vaker naar hem gaat kijken begin je patronen te herkennen.
Ik kan niet zeggen dat ik niet genoten heb, hij laat zich helemaal gaan.
ook dat is herkenbaar voor mij, hij vergeet zichzelf,
“in order to bring the message” (ik kreeg deze zin in het Engels door)
Ik kijk naar wat het met de mensen doet, het is geen één op één
geen privacy en dat is soms delicaat, (plaatsvervanging)
houd daar geen rekening mee en ik kan het weten.
Nadien zijn er wel de nodige excuses.
Ook als hij dingen verkeerd heeft geïnterpreteerd of begrepen.
De spiritwereld is niet altijd duidelijk,
daarom is zonder nadenken zeggen wat er doorkomt vaak het beste.
Als ikzelf een invulling geef aan wat ik zie,
hoor of voel, ‘interfere’ ik.
Ik zat daar dus als observeerder,
ik had geen contact met geen enkele ziel.
Wel was het de eerste keer dat ik niet kon stilzitten.
en af en toe eens goed moest doorademen.
Mijn handen in elkaar wrijven, mijn vingers masseren,
en me voortdurend verzetten op mijn stoel.
De vriendin die mee is voelde ook de zwaarte van het veld.
Wat me opviel is dat het meisje
dat naast me zat aan de andere kant
haar papa doorkwam, en die heel de sessie lang
boodschappen gegeven heeft aan Derek.
Een keer kwam hij recht naar mij, met de naam An.
Das mijn moeder, dus vroeg hij ben je hier voor je moeder?
Maar eerlijkheidshalve, kon ik alleen maar zeggen
ik ben hier voor jou…. Verder niks, hij zei plots we nemen pauze.
Ik had ook echt geen zin om iemand van mijn familie
of vrienden door te krijgen…

Toen heel laat thuis kwam, moest ik bellen.
Mijn zoon had de sleutel op de deur laten steken.
Hij was blij van mij te zien, en had een heel verhaal.
Gelukkig was ik niet met de wagen weg,
want zijn zus belde hem die avond om te vragen waar hij bleef.
Op 4 april was het haar verjaardag en
op 9 april die van haar vader.
Een uitgesteld samenzijn waar de datums
al een paar keer van wisselden
en mijn zoon Stijn dacht dat het pas volgende week was.
Hij is dus in de wagen gestapt,
naar daar gereden, zonder vriendin dan.
Hoe gek dat ik juist mijn vorige blog schreef
“Wanneer je jezelf verliest zonder dat iemand het ziet”
En Stijn leest mijn blogs niet geloof me.
Gisteren had hij heel erg veel pijn,
hij is gewoon dingen gaan inzien.
De pijn komt van het feit dat hij zijn vader heel graag ziet.
En ze hebben over me gepraat, me door het slijk getrokken.
mijn ex en mijn twee kinderen, me veroordeeld.
Mijn zoon heeft hun taal gesproken om me te verdedigen.
plots zag hij zoveel,
hartverscheurend als je begrijpt dat je vader je niet graag ziet
maar enkel en alleen pluimen wil verzamelen,
en als je niet voldoet ben je een vlek op zijn schild.
Plots begreep Stijn dat de voogdij over zijn kinderen krijgen
niet was om zijn kinderen te krijgen, maar om zijn blazoen op te poetsen.
Zijn aanzien, zo een slechte vrouw,
dat ik de eerste man ben die het voogdij heb toegewezen gekregen.
Terwijl Stijn er was en gezien heeft wat ik gedaan heb
om de touwtjes aan elkaar te knopen.
Hoewel zijn vader beweerde dat ik de schuld was van de vechtscheiding,
zag Stijn in dat dat niet zo was…
Uit de greep van zijn vader, en dat doet pijn.
Natuurlijk hebben Stijn en ik af en toe ook ruzie,
das normaal hé als je samenleeft.
Maar nadien voel je de liefde
en voelen we zonder woorden zoveel meer.
Zijn zus Uthe kan geen goed woord over me horen
en geen slecht over haar vader.
Ik heb geen idee of ze ooit klaar zal kunnen kijken,
ze begint nu zelf aan een scheiding.
En zij is niet in de fout,
alle schuld en verwijten gaan naar heer man.
Ze heeft al een huis gekocht,
laat er geen gras over groeien.
En zoals ik van Stijn hoorde
zal haar vader haar wel zijn raad geven
aangezien hij als grote winnaar uit de scheiding is gekomen.

Zo is de cirkel rond en klaar om opnieuw te beginnen
ik ben niet op de aarde gekomen om elk trauma
dat op mijn familie rust af te werken.
Ik heb besloten om te genieten.
Mee met de stroom van het leven te gaan.
Die brengt je alles wat nodig is,
je bootje in omgekeerde richting zetten
brengt weerstand mee,
vasthouden en een gevecht tegen de stroming in.
Been there done that
Inzichten laten je van koers veranderen
de stappen die je dan kan zetten, zijn vaak pijnlijk,
daarom doen velen het niet…
Wie ben jij? En wat doe jij als je inzichten krijgt?
ignorance is bliss,
maar één keer je iets weet, kan je het niet meer ont-weten